یه روزی یه آدم خیلی بزرگی به خاطر فراموشکاری کسایی که ادعا میکردن اون ادمو دوست دارن واسشون یه نامه نوشت! تا به یادشون بیاره که گفتن راحته اما عمل کردن قاطعیت میخواد!

نامه امام زمان به شیخ مفید

این نامه در اوایل دوران غیبت کبری برای شیخ مفید(رحمه الله) که از جانب بزرگترین فقهای تاریخ شیعه به شمار می رود شرف صدور یافته است و جالب توجه است که حضرت در این نامه همان مقدار از غیبت(یعنی ۹۰ سال تا زمان شیخ مفید) راتاخیر نام نهاده اند و برای بیدار شدن مردم از غفلت نکات تکان دهنده ای را تذکر داده اند. از انجا که نامه مزبور طولانی است به فرازی از ان اشاره می گردد:

"...اگر شیعیان ما که خداوند متعال ایشان را به اطاعت خویش موفق بدارد با دل های متحد و یکپارچه بر وفای به عهد و پیمان خویش اجتماع میکردند ملاقات ما از انها به تاخیر نمی افتاد و سعادت دیدار و مشاهده با معرفت برای انها به زودی حاصل می شد و زودتر از این به دیدار ما نایل میشدند و ان چیزی که ما را از انان دور کرده (وباعث طولانی شدن غیبت شده است)گناهان و خطاهایی است که مرتکب می شوند و ما چنین توقعی از انان نداشتیم..."

در این فرازنامه چند نکته مهم جلب توجه میکند:

اجتماع قلوب

وفای به عهد نسبت به اطاعت امر امام زمان

ارتکاب گناهان توسط شیعه

این نامه در اواخر سال ۴۱۲ هجری صادر شده و هم اکنون متجاوز از هزار سال از صدور ان میگذرد. به راستی کدامین اجتماع٬ کدامین اتحاد و چقدر مجلس دعای دست جمعی نسبت به وفای عهدی که با امام زمان خویش بسته است صورت گرفته؟

پ.ن.۱: آشتی با امام زمان٬ دکتر علی هراتیان٬ چ ۶ ٬انتشارات کشف الغطاء

پ.ن.۲:... نمیدونم چی باید بگم!

"