موقع رفتن رسیده! این بار همه چی رو جمع میکنم٬ بی هیچ احساس دلتنگی دارم میرم! اما حتی به رسیدن به مقصد هم فکر نمیکنم! دلم تنگه اما خودم نمیدونم...

دلم میخواد درد آدما رو بفهمم! درد بی پولی آدما رو! درد تنهایی آدما رو! درد قض داری شونو ...دردای دلشونو...درد مظلومیتشونو...درد اعتیاد یه معتادو...درد بیکاری یه جوونو...درد مستاجری یه مستاجرو...درد سفره های خالی رو تو ماه رمضون...درد یه پدر رو که نمیتونه واسه بچش کیف و کتاب بخره... درد یه جانبازو که هیشکی دردشو نمیفهمه... درد رهبر یه جامعه رو که مسئولیت ها رو دوشش سنگینی میکنه... درد یه معلولو که نمیتونه یه زندگی عادی داشته باشه... درد یه بچه وقتی که به ویترین یه مغازه زل میزنه... درد یه جوون که که دلش میخواد ازدواج کنه اما هزار خان رستم جلو روشه... درد یه مادر که همه زندگیش درده... درد مادربزرگا که تا وقتی جوونن غصه بچه هاشونون میخورن و وقتی پیر میشن غصه نوه هاشونو... درد اون نوجوونی که الان دیگه مبایل و کامپیوتر میخواد... درد اون فوق لیسانس بیکار... درد ادمای پر درد...

خدایا من درد میخوام! خسته شدم ازین بی دردی... ازین بی حسی! از این همه بی تفاوتی...

امروز یه خانمه داشت با مامانم تلفنی حرف میزد! یه آدم پر درد! نه پدر داشت نه مادر نه شوهر! کار هم نداشت... از اونایی بود که ازدواج نکرده بود تا خواهر و برادراشو سر و سامون بده! حالا خودش تنها مونده... کاری نداره... خدا میدونه شاید سفرش این شبا خالیه... شاید خدا داره اینجوری امتحانش میکنه! اما این وسط منو داره چجوری امتحان میکنه!؟ منی که درد این آدمو شنیدم! میخوام ااز درد اون رنج بکشم... اما دلم سیاهه... چرا نمیفهمم؟؟

دعام کنین! دارم میرم! هر کی تو این شبا دلش شکست تو رو خدا واسه اون خانم و واسه همه ادمای با درد و بیدرد دعا کنه! واسه ظهور امام زمان دعا کنه! واسه بیدار شدن خودمون دعا کنه!

خداحافظ